Bazı çocuklar bir soruda zorlanınca hemen bırakıyor gibi görünür. Kalemi bırakır, başka şeye bakar ya da “yapamıyorum” der. Dışarıdan bakınca bu durum genelde isteksizlik gibi yorumlanır.
Ama çoğu zaman mesele vazgeçmek değildir.
Çocuk sadece nasıl devam edeceğini bilemiyordur.
Bu fark dışarıdan kolay görünmez. Çünkü çocuk durduğu anda herkes sonucu görür ama o noktaya nasıl geldiğini görmez. Oysa birçok çocuk aslında denemeye isteklidir. Problem, zorlandığı an ne yapacağını bilememesidir.
Özellikle biraz karmaşıklaşan sorularda bu durum daha belirgin hale gelir. Çocuk ilk adımı yapar, hatta bazen doğru ilerler. Ama süreç uzadığında zihinsel yük artar ve yönünü kaybetmeye başlar.
İşte kopuş tam burada yaşanır.
En sık görülen durumlar genelde şunlardır:
- İlk deneme işe yaramayınca alternatif düşünememek
- Nerede hata yaptığını anlayamamak
- Sonraki adımın ne olması gerektiğini görememek
Bu noktadan sonra çocuk için soru artık çözülmesi gereken bir problem değil, çıkılamayan bir durum haline gelir.
Ve doğal olarak durur.
Birçok ebeveyn bu anlarda çocuğu motive etmeye çalışır. “Biraz daha düşün”, “hemen bırakma” ya da “odaklan” gibi cümleler kurulur. Ama çocuk zaten devam etmeye çalışıyordur. Sadece nasıl ilerleyeceğini bilemiyordur.
Bu yüzden problem çoğu zaman motivasyon değildir.
Süreci sürdürememektir.
İşte burada önemli olan şey, çocuğun neden durduğunu anlamaktır. Çünkü her çocuk aynı yerde kopmaz. Kimi başlangıçta durur, kimi ilk hatada, kimi de çözüm uzadığında.
Bu fark görülmediğinde, verilen destek hep genel kalır.
Oysa gerçek gelişim, çocuğun zorlandığı noktayı netleştirmekle başlar.
Çocuğunuz çabuk vazgeçiyor gibi görünebilir. Ama belki de problem isteksizlik değil, yönünü kaybetmesidir.
Ve yönünü kaybeden bir çocuk, çoğu zaman bırakmak istemez. Sadece nasıl devam edeceğini bilemez.