Çocuğunuz bir soruya başlıyor, ilk adımlar doğru. Siz bakıyorsunuz, “tamam bu işi çözdü” diyorsunuz. Ama sonuç geldiğinde… yanlış. Üstelik hata, en başta değil, en sonda.
İşte bu durum birçok ebeveyni şaşırtır. Çünkü çocuk aslında doğru yoldaydı.
Ama bir yerde kaydı.
Çoğu zaman bu durum “dikkatsizlik” olarak açıklanır. “Sonuna kadar dikkat et” denir. Ama mesele genelde bundan biraz daha derindir.
Çocuk soruyu doğru başlar çünkü başlangıç nettir. Ama ilerledikçe süreç karmaşıklaşır. İşlem uzar, zihinsel yük artar ve küçük hatalar devreye girer.
En sık yaşanan durumlar şunlardır:
- İşlem sırasında bir adımı atlamak
- Sayıları yanlış taşımak veya karıştırmak
- Son adımda acele edip kontrol etmemek
Bu hatalar basit görünür. Ama çocuk için o an fark edilmesi zordur. Çünkü zihni çözümü bitirmeye odaklanır, doğruluğunu kontrol etmeye değil.
Bir de şu var:
Çocuk çoğu zaman “artık oldu” hissine kapılır. Yani zihinsel olarak soruyu bitirir ama aslında işlem henüz tamamlanmamıştır.
İşte hata tam burada gelir.
Bu yüzden “kontrol et” demek her zaman işe yaramaz. Çünkü çocuk neyi kontrol edeceğini bilmez. Sadece tekrar bakar ama aynı hatayı görmeyebilir.
Asıl problem, sürecin sonunu yönetememektir.
Çocuk doğru başlar ama süreci sonuna kadar aynı netlikle sürdüremez.
Zamanla bu durum tekrarlanır. “İyi gidiyordu ama yine yanlış yaptı” cümlesi sıklaşır. Çocuk ise neyi yanlış yaptığını tam olarak anlayamaz.
Oysa mesele başlamak değil, bitirebilmektir.
Çocuğunuz soruya doğru başlıyor ama yanlış bitiriyor olabilir. Bu onun bilmediği anlamına gelmez. Büyük ihtimalle sadece sürecin sonunu kontrol etmeyi bilmiyordur.
Gerçek gelişim, doğru başlamakla değil, doğru bitirmeyi öğrenmekle başlar.