Bazı çocuklar soruyu gerçekten çözmez. Sadece hızlıca bir cevaba ulaşmaya çalışır. Dışarıdan bakınca bunu anlamak zordur. Çünkü çocuk işlem yapıyordur, düşünüyor gibi görünüyordur hatta bazen doğru cevabı bile buluyordur. Ama süreç biraz dikkatli incelendiğinde farklı bir şey ortaya çıkar: Çocuk çözmüyor, tahmin ediyordur.
Bu durum özellikle tanıdık gelen sorularda çok sık görülür. Çocuk soruyu tam okumadan “bunu biliyorum” hissine kapılır. Sonra hızlıca ilk aklına gelen yöntemi uygulamaya başlar. Ve çoğu hata tam burada ortaya çıkar. Çünkü soru aslında çocuğun düşündüğü şey değildir.
En sık görülen durumlar genelde şunlardır:
- Soruyu tam okumadan işlem yapmaya başlamak
- Benzer sorularla aynı yöntemi otomatik kullanmak
- Sonucu kontrol etmeden devam etmek
Bu çocuklar çoğu zaman tembel değildir. Hatta bazıları oldukça hızlı düşünür. Problem, hızın kontrolün önüne geçmesidir. Çocuk cevaba ulaşmaya odaklanır ama düşünme sürecini tamamlamaz.
Bir süre sonra fark edilmeden bir alışkanlık oluşur. Çocuk artık emin olmadan da karar vermeye başlar. “Büyük ihtimalle böyledir” düşüncesi, gerçek analiz yapmanın yerine geçer.
Dışarıdan bakınca bu durum dikkat problemi gibi görünür. Ama aslında mesele farklıdır. Çocuk düşünme sürecini sonuna kadar sürdürmeden sonuca gitmeye çalışıyordur.
Bu yüzden sürekli tekrar yapmak her zaman işe yaramaz. Çünkü çocuk bilgiyi değil, tahmin ederek ilerleme alışkanlığını tekrar eder.
Oysa gerçek öğrenme, cevabı hızlı bulmak değil, düşünceyi sonuna kadar sürdürebilmektir.
Bu noktada önemli olan sadece yanlışları görmek değildir. Çocuğun o sonuca nasıl ulaştığını anlayabilmektir. Çünkü bazı çocuklar yanlış yaptığı için değil, fazla hızlı karar verdiği için zorlanır.
Ve bu fark görüldüğünde yaklaşım tamamen değişir.
Çocuğunuz hata yapıyor olabilir. Ama belki de problem bilmemesi değil, düşünmeden emin olmasıdır.
Gerçek gelişim, cevabı bulmaktan değil, düşünmeyi tamamlamaktan başlar.