Çocuğunuz bir soruyu çözüyor, siz bakıyorsunuz ve yanlış. Ama içten içe bir şey garip geliyor. Çünkü yaptığı işlem tamamen alakasız değil. Hatta bazı adımlar doğruya çok yakın.
İşte tam bu noktada çoğu ebeveyn şunu düşünür:
“Dikkat etmedi.”
Ama çoğu zaman mesele dikkat değil.
Bazı çocuklar soruyu yanlış çözmez. Soruyu yanlış kurar.
Yani daha baştan farklı bir anlamla yola çıkar. Ve o yanlış anlam, onu bambaşka bir sonuca götürür. Dışarıdan bakınca “yanlış yaptı” gibi görünür ama aslında çocuk kendi kurduğu mantığa göre oldukça tutarlı ilerlemiştir.
Bu yüzden hatayı sadece sonuçta aramak yanıltıcıdır.
Genelde süreç şöyle işler:
- Soruyu okur ama önemli bir detayı farklı yorumlar
- Kendi içinde hızlıca bir “senaryo” oluşturur
- O senaryoya göre çözmeye başlar
Ve en kritik nokta şu:
Çocuk bu senaryonun yanlış olduğunu fark etmez.
Çünkü onun için her şey mantıklıdır.
Bu yüzden “daha dikkatli ol” demek pek işe yaramaz. Çünkü çocuk zaten dikkatli olduğunu düşünür. Sadece yanlış yere odaklanıyordur.
Bir de şu durum çok sık yaşanır:
Çocuk tanıdık gördüğü sorularda daha hızlı karar verir. “Bunu biliyorum” hissiyle ilerler. Ama küçük bir farkı kaçırdığı için tamamen başka bir yola girer.
İşte o küçük fark, bütün sonucu değiştirir.
Bu noktada önemli olan hatayı düzeltmek değil, hatanın nerede başladığını fark etmektir.
Çünkü başlangıç yanlışsa, devam ne kadar doğru olursa olsun sonuç değişmez.
Çocuğunuz yanlış yapıyor gibi görünebilir. Ama aslında çoğu zaman yanlış düşünmüyor. Sadece yanlış yerden başlıyor.
Gerçek gelişim, sonucu düzeltmekle değil, başlangıcı doğru kurmakla başlar.